Alternatief voor Vakbond

Twee nauw gerelateerde zaken in het pensioennieuws de afgelopen weken:

Ten eerste de fusiegolf tussen pensioenuitvoerders en ten tweede de ophef omtrent verborgen kosten van beleggingspolissen, de zogeheten woekerpolisaffaire.

De fusiegolf zag kortgeleden de fusie tussen APG, de pensioenuitvoerder voor overheid en onderwijs en Cordares, de pensioenuitvoerder voor de bouw.  

De fusie golf tussen pensioenuitvoerders behelst overigens niet alleen feitelijke fusies, maar ook enkele opsplitsingen. Zo zijn de pensioenfondsen ABP en PGGM beide gesplitst in twee organen: een stichting met de sociale partners aan het roer en een uitvoeringsorgaan met een deskundige directie. De pensioenfondsen heten ABP respectievelijk Pensioenfonds Zorg en Welzijn, de uitvoeringsorganen heten respectievelijk APG (Algemene PensioenGroep) en PGGM.

Bij andere pensioenfondsen is dit al eerder gebeurd, zo is het Sociaal Fonds Bouwnijverheid een paar jaren gesplitst in een stichting en een pensioenuitvoerder Cordares.

Deze splitsingen waren uitdrukkelijk bedoeld om de pensioenuitvoerders in een positie te brengen om ook voor andere klanten te gaan werken. Dat hier vroeg of laat fusies uit zouden voortvloeien was slechts een kwestie van tijd. Nu hebben ook MNServices –de pensioenuitvoerder voor de metaalindustrie- en Syntrus –de pensioenuitvoerder voor Achmea en Interpolis- aangekondigd te gaan fuseren.

De belangrijkste reden voor de fusies is het drukken van de kosten. Bij zowel beleggen als polisadministratie (de twee voornaamste activiteiten van een pensioenfonds) is mogelijke kostenverlaging hoofdzakelijk gelegen in schaalvoordeel.

Mogelijke kostenverlaging speelt ook een belangrijke rol in het andere pensioennieuws; dat over de woekerpolisaffaire. Circa 4 miljoen Nederlandse huishoudens hebben in totaal circa 6 miljoen beleggingspolissen afgesloten. Een deel hiervan brengt hoge en vooral onduidelijke kosten in rekening. De Ombudsman Financiële Dienstverlening heeft een aanbeveling gedaan aan verzekeraars om de kosten te vergoeden voor zover die uitkomen boven de 3,5 %. Belangenbehartigers van gedupeerden vinden die grens te hoog en zijn in gesprek gegaan met verzekeraars over een betere vergoedingsregeling. De Stichting Woekerpolis Claim heeft die gesprekken onlangs afgebroken en is naar de rechter gestapt, de Stichting Verliespolis overweegt deze stap nog.

 

Het was echter al lang duidelijk dat lage kosten een essentieel ingrediënt zijn voor een goed pensioenproduct.

Eenvoudige berekeningen tonen aan dat een verhoging van de kosten met 1 % een verlaging van de uitkering (na 40 jaar) van circa 30 % met zich meebrengt.

Daar valt moeilijk tegenop te beleggen.

 

AVV heeft dit twee jaar geleden erkend en heeft samen met Cordares een eenvoudig beleggingspolis bedacht waarbij het uitgangspunt was: zo laag mogelijke kosten. Hiermee liep AVV vooruit op de boven gesignaleerde trend om schaalvoordelen en de kostenstructuur als uitgangspunt te nemen. Immers, de rendementen van beleggingen blijven ongewis, de kosten heb je vooraf in de hand. Het is dus verstandig die kosten zo laag mogelijk te houden.