Alternatief voor Vakbond

Om tegemoet te komen aan sentimenten in de samenleving worden allerlei lapmiddelen toegevoegd aan de verhoging, die de regeling zo goed als onuitvoerbaar maken. Een lapmiddel is het eerder mogen stoppen met werken voor iedereen die lang aaneengesloten heeft gewerkt. Dat wil zeggen in loondienst, want dat is het enige wat geregistreerd wordt. Daarmee staat een grote groep freelancers weer in de kou. Bovendien vissen hiermee zo’n beetje alle vrouwen en allochtonen achter het net, omdat die vaak geen volledig arbeidsverleden hebben opgebouwd.

Een ander lapmiddel is dat met de sociale partners gesproken gaat worden over zware beroepen. Vergeten wordt dat ook de levensverwachting van de werknemers met zware beroepen sterk is toegenomen en het dus ook logisch is als die langer doorwerken. De enige oplossing voor de toekomst is ervoor zorgen dat niemand meer zijn hele leven lang een zwaar beroep hoeft te doen. Dat vergt investeren in onderwijs, omscholing en verlofmogelijkheden. Oftewel de levensloopregeling zodanig inrichten dat die gebruikt wordt waarvoor die is bedoeld: mensen ontzien in de fase van hun leven dat ze veelal werk en zorg moeten combineren, zodat ze ook langer gezond kunnen deelnemen aan het arbeidsproces.

Ondertussen zijn de vergrijsde vakbonden bezig de zaakjes goed te regelen voor hun vergrijsde achterban. Dit doen ze voornamelijk door volksverlakkerij. Het volgende voorbeeld illustreert dit aardig. De eerste drie kolommen van het onderstaande tabelletje geven de communicatie van het ABP weer (waar de vergrijsde bonden de helft van het bestuur uitmaken). Het betreft de kosten van de VUT regeling voor de generatie voor 1950 en hoe die verdeeld zijn over de leeftijdscohorten.

De suggestie wordt gewekt dat de groep vijftigers en vijftigers het meest betaalt, immers 30% resp. 25%. ABP concludeert ook in de bijbehorende tekst: "Relatief de zwaarste last ligt bij de groep tussen 36 en 45 jaar alsmede bij het leeftijdscohort 46 tot 55 jaar. Jongere leeftijdsgroepen dragen relatief minder bij omdat het inkomen gemiddeld lager ligt." Dit geeft geen enkele informatie over de kosten die je als individu, daarvoor moet je de groepsgrootte kennen. Die kunnen we uit het ABP jaarverslag halen: die staat in de laatste kolom. Daarmee is eenvoudig uit te rekenen wat de gemiddelde bijdrage is per persoon: die staat in de vierde kolom. Duidelijk wordt dat de groep twintigers zeven keer zo klein is als de groep vijftigers, en dat de twintigers per persoon bijna zes keer zoveel betalen als de vijftigers. Ook de dertigers en veertigers betalen anderhalf keer zoveel als de vijftigers. Terwijl de enige groep die profiteert nauwelijks bijdraagt. Kortom, het ABP en de vergrijsde vakbonden in de besturen doen er alles aan om de deelnemers dom te houden en te bedriegen.

Precies hetzelfde gebeurt nu in de AOW discussie. Ook daar probeert met name het FNV met dezelfde drogredenen aan te tonen dat juist jongeren gebaat zijn bij fixeren van de AOW leeftijd en de kosten doorschuiven naar de toekomst.

De werkelijkheid is net andersom: hoe langer de noodzakelijke ingreep in de AOW wordt uitgesteld, hoe meer kosten er terechtkomen bij de jongere generaties, die toch al sterk versoberde sociale zekerheid hebben waar ze veel meer voor betalen. AVV pleit dan ook al sinds de oprichting voor een veel eerlijker verdeling van de lasten en lusten, en roept het kabinet op om niet langer alleen met de babyboomgeneratie te onderhandelen over de toekomst. Het gaat tenslotte niet alleen over de toekomst van 50-plussers, maar minstens net zoveel over die van de 50-minners.